Bakasyon ng Tag-init ng Splync v1.4 — at ang Internasyonal na Kasal sa Likod Nito

Isang nakakatawang bagay tungkol sa software — katulad ng kasal — anuman ang ingat sa pagsubok, may mga bagay na hindi inaasahan ang sumisingit. Matapos ilabas ang Splync v1.3, natuklasan ko ang ilang maliit na bug na maaaring maging kritikal. Una, itinulak ng keyboard ang footer pataas, tinatakpan ang mga field ng email at password sa login at signup screens. Nakakainis ito para sa mga gumagamit habang nagta-type. Napansin ko rin ang isa pang isyu: matapos mag-sign up ng bagong user at itakda ang kanilang display name, hindi lumipat ang app sa welcome page. Nai-save naman ang display name sa server, pero dahil hindi nag-transition ang screen, parang walang naimbak. Madaling ayusin ang dalawang bug na ito, pero ang epekto nito sa mga bagong user ay posibleng seryoso — maaaring sumuko agad ang sinumang unang beses na gumagamit ng Splync. Kaya’t dumating ang update ng v1.4 ilang araw lang pagkatapos ng paglulunsad ng v1.3.

Sa pinakaunang blog post para sa Splync, isinulat ko ang tungkol sa engagement namin ng aking girlfriend. Ang ideya para sa Splync ay nagmula sa aming sariling relasyon — ang pera ay tahimik na maaaring lumikha ng tensyon, kahit sa mga taong nagmamalasakit sa isa't isa. Anuman ang sinasabi ng iba tungkol sa hindi kahalagahan ng pera, ang stress sa pananalapi ay maaari pa ring sumira ng relasyon. Ang Splync ay nilikha upang protektahan ang aming pinagsamang buhay sa pamamagitan ng pagbibigay sa amin ng simple at malinaw na paraan upang subaybayan ang mga gastusin. Noong Agosto, matapos ang update ng v1.4, isinumite namin ang aming marriage registration sa city hall. Dahil ito ay internasyonal na kasal sa pagitan ng India at Japan, kailangan namin ng mga dokumento at suporta mula sa kanyang pamilya sa kanilang tahanan. Pati ang aming mga magulang ay naglakbay upang bisitahin kami at samahan sa pagsumite. Ang mga pamilyang usaping ito — kasama ang Kafka-like na mga legal na proseso sa dalawang bansa — ay kumuha ng malaking bahagi ng aking atensyon. Maaari ko pa sanang i-upgrade ang Splync, pero patuloy akong nagtatanong: “Paano kaya kung maglabas ako ng bagong bersyon at may bug na lumabas — at hindi ko agad maitutok ang oras upang ayusin ito?”

Sa katunayan, ang internasyonal na kasal namin ng India-Japan ay inabot ng halos isang buwan bago tanggapin ng siyudad, kasama ang maraming rounds ng karagdagang dokumento. Sa kasamaang palad, ang aming orihinal na petsa ng pagsumite ay hindi nagiging legal na anibersaryo. Sinabi ng siyudad na kailangan nilang kumonsulta sa lokal na legal bureau upang beripikahin ang pagiging wasto ng aming mga papel, at pagkatapos ay humingi pa sila ng karagdagang dokumento — kabilang ang isang apostille na ang Indian Ministry of External Affairs ay iginiit na hindi nila iniisyu. Nang tawagan ko ang legal bureau, sinabi nilang huwag ko silang direktang kontakin at dumaan sa city hall. Nang tawagan ko ang Indian Embassy sa Tokyo, sinabi nilang dapat ang siyudad ang magpasya. At muli, sinabi ng siyudad na kailangan nilang sundin ang legal bureau. Pure Kafka ito. Gaano kaabsurdo — isang saradong sistema ng mga institusyon na nagtuturuan habang kami ay walang magawa sa gitna. Ang huling dokumento na aming isinumite ay halos surreal: isang pansariling deklarasyon na wala sa amin ang may mental incompetence o sakit sa pag-iisip, at hindi kami magkamag-anak sa ipinagbabawal na degree ng kamag-anakan para sa kasal.

Ang mga internasyonal na usapin ay laging masalimuot. Hindi pa talaga diretso ang mundo. Isinusulat ko ang blog na ito sa Ingles bilang plain text at pagkatapos ay awtomatikong gumagawa ng 42 HTML articles gamit ang Python at OpenAI API. Nang hilingin ko sa ilang kaibigang banyaga na suriin ang mga bersyon sa kanilang sariling wika, ang kanilang reaksyon ay mas hindi inaasahan kaysa sa inisip ko. Ang ilan ay nagsabing, “Hindi ko maintindihan.” Tinanong ko kung aling bahagi ng mga awtomatikong isinaling artikulo ang hindi malinaw — pero hindi pala ito tungkol sa wika. Ang isa ay nagsabi, “Bakit kailangang maghati ng gastos ang mag-asawa? Magkasama naman sila.” Ang isa pa ay nagsabi, “Sa bansa ko, walang naghahati ng bayarin sa restawran. Isang tao ang karaniwang nagbabayad.” Nakakagulat malaman kung gaano kaiba ang pananaw ng mga kultura tungkol sa pinagsamang gastusin. Kahit sa loob ng Japan, malawak ang pagkakaiba ng pamamaraan. Sa mas matatandang henerasyon, natural para sa isang lalaki na magbayad ng 100% para sa babae. Pero hindi iyon ang nakikita ko sa modernong Japan. Kami ng girlfriend ko (ngayon ay asawa na) ay pantay na naghahati sa aming gastusin. Sa katapusan ng bawat buwan, sinusuri namin ang kabuuan sa Splync at inaayos ang balanse. Ganoon lang ang paraan namin. Ngunit tila kailangan ko pang makinig sa mas maraming tao — dahil ang mga paraan ng paghahati ng gastusin ay mas iba-iba kaysa sa inaakala ko.

Ito ay sa panahon nang naguguluhan pa rin ako sa Kafka-like na proseso ng kasal. Ang isa sa aking mga kaibigan ay nagtanong kung kaya bang hatiin ng Splync ang gastusin sa 60:40, dahil ganito nila ng kanyang asawa pamahalaan ang kanilang pananalapi. Sa kasamaang palad, ang sagot ay “Hindi.” Kaya lamang hatiin ng Splync v1.4 ang gastusin nang pantay. Sa totoo lang, palagi kong itinuturing na mas mababang prayoridad ang mga custom na ratio. Pero ayaw kong mawalan ng posibleng mga gumagamit ng Splync dahil lang hindi masuportahan ng app ang kanilang nais na paraan ng paghahati ng gastusin. Orihinal kong nilikha ang Splync para sa sarili ko, pero tila ito ang tamang panahon para lumago ang app lagpas sa aking sariling pangangailangan. Sa mga abalang araw na iyon, tahimik kong napagdesisyunan na i-upgrade ang app at paganahin ang mga custom na hati sa Splync v1.5.